Sander @ EPST

Jingle Bells…

Hier dan weer een korte update vanuit Goodyear. Het vliegen gaat wat minder hard, eigenlijk te langzaam. Dit komt door meerdere dingen, maar voornamelijk vanwege het FAA-gebeuren. Het probleem met de FAA is namelijk dat je de lessen in de correcte volgorde moet vliegen, terwijl de JAA jongens dat niet hoeven en dus de lessen willekeurig kunnen vliegen. Daarnaast is dit jaar het weer (toevallig!) erg slecht vergeleken met andere jaren, met name de wind is vaak te hard om de lucht in te gaan. Dit allemaal samen met het feit dat driekwart van de vloot kapot of in onderhoud is brengt voor ons dus erg veel vertraging. Eén van m’n klasgenoten heeft berekend dat op de geplande dag dat we naar huis zouden gaan ieder nog 10 vluchten moeten maken! Het ziet er dus naar uit dat we hier nog wat langer moeten blijven. We hebben ook nog te horen gekregen dat Oxford ons uit de Versante-appartementen wil hebben per 21 december en dat we dan naar het vliegveld moeten verhuizen in de drukste periode. Je zult begrijpen dat de spreekwoordelijke druk op de ketel nu wel erg hoog is. Ik kan begrijpen dat de zaken niet altijd verlopen zoals de bedoeling is, vooral in de luchtvaart, maar dit is wel heel erg.

Dit allemaal neemt natuurlijk niet weg dat het vliegen helemaal fantastisch is. Sinds mijn vorige update ben ik solo gegaan, zijn de eerste navigatievluchten met land-away’s achter de rug, is het instrumentvliegen in volle gang, zijn de nodige testen al achter de rug en staat het nachtvliegen voor de deur. Op het moment van schrijven heb ik al 132 takeoff’s en landingen op mijn naam staan met in totaal 65 uur vliegtijd.
Mijn eerste solo vond plaats op 13 oktober. Je gaat eerst met je instructeur drie kwartier circuitjes vliegen waarna hij uitstapt om jou zelf één rondje om het veld te laten maken. Het mooie was dat mijn moeder toen net over was uit Nederland. Ik denk dat het voor haar eigenlijk spannender was dan voor mij. Het drinkt eigenlijk pas tot je door dat je solo bent als je 100 voet boven de baan hangt net nadat je bent opgestegen, een heel lekker gevoel kan ik je vertellen. Alles ging zoals de bedoeling was en al snel werd ik met uniform en al in het zwembad gegooid.

#1 at the staging area...

Just got back

Ontvangstcomité

Het zwembad in...

...met uniform en al

Na de nodige solo’s om takeoff’s en landingen te oefenen begin je met de navigatievluchten. Dit is precies als wat het lijkt, met een kaart op je schoot en een uitgestippelde route je weg zien te vinden van A naar B. De eerste paar vluchten zijn samen met je instructeur, maar daarna ga je ook dit in je eentje doen. Bij de FAA moet je zowel de heen als de terugreis vliegen. Dit betekent een half uurtje rust op je destination wat je tijd geeft om je winden en headings aan te passen en wat te eten in het plaatselijke restaurant.

Lake Havasu

Lake Havasu City Airport

Navigatie

Een dual navigatie, Gab at the controls

Marana Regional Airport

Wat op het moment ook een intrede doet is het instrumentvliegen. Dit doe je zowel in de simulator als in het echt, met een kap op je hoofd. Het is dan de bedoeling dat je een bepaalde ‘scan’ aanhoudt waarbij je alle belangrijke instrumenten in de gaten blijft houden. De eerste paar keren is dit heel raar aangezien je dus niet naar buiten kan kijken en af wilt gaan op de bewegingen die je voelt. Als je dit eenmaal onder de knie hebt maakt de instructeur het ook nog moeilijker door bepaalde instrumenten af te plakken. Het idee hiervan is dat je aan de hand van de andere instrumenten de situatie bepaald en zo het afwezige instrument kan vervangen. Erg lastig maar wel erg leuk als je het onder de knie hebt. VOR-intercepts, ILS-en en DME-arcs zijn allemaal procedures die we al behandeld hebben.

Hood-flying

Warrior Simulator

Het mooie van de FAA-cursus is dat je wat meer dingen mag dan met de normale JAA gang van zaken. Zo mogen we al veel eerder land-away’s (vluchten naar andere vliegvelden en daar ook echt landen) maken dan de JAA, touch-and-go’s op andere vliegvelden zijn ook geen probleem en mogen we ook langer doorvliegen. Het resultaat is dat we op plekken komen waar de JAA jongens waarschijnlijk nooit komen, althans de bedoeling dat ze daar nooit komen Yuma, Sedona en Lake Havasu zijn allemaal vliegvelden die niet in de JAA-syllabus zitten maar ik al wel heb bezocht. Op de foto galerij hier kun je foto’s zien van alle drie deze vliegvelden en nog een hoop andere. Het mooie van Yuma is dat het een US Marine Corps Air Station is dat tevens 7 mijl van de Mexicaanse grens af ligt, oftewel op de approach zitten samen met Harriers terwijl je je tussen de restricted areas moet wringen.
Sedona is een heel ander verhaal. Iedereen die hier komt voor training wil een keer naar Sedona, echter valt dit niet onder de syllabus en Oxford is er ook niet zo gek van. Dit komt omdat Sedona op de lijst staat van de gevaarlijkste vliegvelden van de USA. Het licht namelijk op een heuvel omringd door veel hogere bergen, daarnaast ligt het ook zo hoog dat je niet al je vermogen uit je motor kan halen. Ik ben er al wel geweest met m’n instructeur:

Door een akkefietje waarbij een klasgenoot van me door een restricted area is gevlogen, waarbij men bezig was met live grondafweergeschut(!), moeten we nu al onze navigatievluchten met ‘flight following’ vliegen. Dit betekent vliegen onder radarcontact met de verkeersleiding, zij waarschuwen je dan voor al het verkeer in je omgeving. Dit betekent ook op de frequentie zitten samen met alle airliners en ander grut. Een kleine voorproeverij op het echte werk dus waarbij je goed op je hoede moet zijn anders mis je jou call.

Nachtvliegen behoort ook onder de syllabus en is helaas voorbij voordat je er erg in hebt, het is namelijk het leukste vliegen van allemaal. Er is niks mooier dan over een verlicht Phoenix vliegen, met in de verte alle airliners als lichtjes in het donker op de ILS naar Sky Harbor toe.
Als één van de benodigdheden moesten we ook een navigatievlucht ‘s nachts maken. dit was een dual waarbij Gab ons meenam naar Tucson International. Toen we daar binnenkwamen vlogen we parallel aan een Southwest 737 die op de baan naast ons landde.

Net na aankomst op Tucson

Phoenix @ night

Al met al dus erg naar mn zin. Het winterseizoen is dan ook eindelijk begonnen in Arizona. Het wordt overdag niet veel warmer dan 13 graden, ‘s nacht kan het vriezen en fikse regenbuien komen zo nu en dan ook over. Het doet me wel weer denken aan thuis, waar iedereen waarschijnlijk al in de kerstsfeer is en de kerstbomen opgetuigd staan. Hier heeft men ook een boom opgezet maar de kerststemming blijft uit, we zitten immers nogsteeds in een woestijn.

USA Update

Hier dan de allereerste post vanuit Goodyear, Arizona. We zitten hier nu al bijna een maand en hebben al veel meegemaakt, vandaar een extra lange post. 24 Augustus zijn we met z’n allen vertrokken richting de USA. Voor de nederlanders betekende dit een vlucht van Amsterdam naar Londen en vervolgens van Londen naar Phoenix Sky Harbor Airport. Klasgenoot James had geregeld dat we allemaal bij elkaar zaten met als resultaat een lekker relaxte vlucht. Ookal was het 10 uur vliegen, en zaten we in waarschijnlijk de oudste 747 uit de vloot, we hebben ons niet verveeld, met dank aan de BA cabin crew voor hun goede service!

Toen we in Phoenix aankwamen werden we meteen bedolven door een deken van hete droge lucht, het was een uurtje of zes ‘s avonds en de temperatuur stond nog op 100 °F, oftewel een graadje of 38 °C. Sommige hadden nergens last van, maar ik was blij toen we in ons appartement met airco aankwamen. Normaal gesproken verblijf je in de slaapvertrekken op het vliegveld, maar aangezien deze vol zaten kregen we appartementen toegewezen bij Versante, een complex ongeveer 10 minuten rijden van de school. Ik deel een appartement samen met Martijn en Hendrik. Vergeleken met Langford Hall is dit meer een vakantie, een eigen keuken, sportzaal, barbecues en een heerlijk zwembad.

Ons zwembad bij de Versante appartementen

De eerste week bestond uit groundschool. Ja, groundschool is officieel afgelopen maar ook hier krijgen we wat les over het toestel wat we vliegen en het Amerikaanse luchtruim. De eerste week hebben we ook onze klassenauto’s toegewezen gekregen. Iedere klas krijgt een aantal auto’s toegewezen die door ons gebruikt mogen worden binnen de Phoenix Metropolitan. Wij hebben nu de beschikking over een Ford Expedition, een Kia Sedona en een hele grote slurpende Ford E-Series (Van). Daarnaast is ook onze klassenfoto genomen, ditmaal niet bij 10 °C (Oxford) maar bij 45 °C. Het aantal mensen op de foto is helaas wel wat minder, aangezien een paar mensen tijdens groundschool zijn afgevallen.

Klassenfoto Goodyear

Het eerste weekend zijn we met z’n driëen naar Denver gevlogen om een auto op te halen bij Martijn z’n oom. Een fantastische vlucht met zowaar twee vrouwelijke piloten voorin, iets wat je waarschijnlijk ook nooit meer meemaakt. In Denver aangekomen hebben we geprobeerd om nog even uit te gaan. Echter moet je 21 zijn om de clubs binnen te komen, en laat nou net bij elke tent een uitsmijter staan die echt iedereen controleert. Uiteindelijk zijn we bij een klein Jazz-barretje binnengekomen waar ik stiekem toch nog een biertje heb kunnen drinken. Uitgaan onder de 21 is echt geen pretje in Amerika.

Met US Airways naar Denver

Jazz-barretje in Denver

 Na de auto opgehaald te hebben zijn we helemaal vanuit Colorado, via New Mexico, teruggereden naar Arizona. Als je ooit een trip door het ‘film’-amerika wilt maken moet je door deze staten heen. Kaarsrechte wegen, uitgestrekte woestijn, gebergte en noodweer. Op een gegeven moment reden we door New Mexico op een weg waar tot in de verste verte niemand te bekennen was, in een enorme onweersbui. Ook zijn we naar Pike’s Peak geweest, het hoogste met de auto bereikbare punt van Colorado. 14000 ft, oftewel 4300 meter was de top. Dit is zo hoog dat we kortademig waren. Voor de duidelijkheid, op zo’n 9 à 10000 ft begint hypoxie al toe te slaan. Terwijl het beneden rond de dertig graden was stonden we boven in onze shirtjes en korte broeken te bevriezen. Eenmaal in Arizona zijn we via Sedona gereden, een natuurpark met enorme roodkleurige rotsformaties.

Na 280 mile linksaf

Sedona

Arizona

Naast dit uitje naar Denver zijn we de afgelopen weken ook nog naar de Grand Canyon geweest. De Grand Canyon is waarschijnlijk één van de meest bekende highlights van de US. Het is een enorme kloof in het landschap, uitgediepd door de Colorado Rivier die ooit tot de rand stond, nu is het echter nog maar een klein watertje wat door het dal loopt. We hadden ons op het ultieme plekje opgesteld om de zonsondergang mee te maken. Het was helaas bewolkt, maar dat neemt niet weg dat het een verschrikkelijk mooi plaatje was!

Groepsfoto, iedereen even kijken aub

Groot en diep, echt waar!

Zonsondergang

Glock 17

Als je in Amerika bent, the land of the free, wat doe je dan? Je gaat schieten. Ik ben al twintig jaar, zeven maanden en een paar dagen zeer geïnteresseerd in vuurwapens. Eindelijk was het dan zover, we gingen schieten. We zijn daarvoor naar de Scottsdale Gunclub geweest, één van de grootste schietclubs van Amerika. Naast 32 schietbanen biedt het ook een enorme winkel, een wapensmit en een trainingscentrum voor speciale eenheden. Maar waar je ook kijkt, overal hangen wapens, van kleine handwapens tot enorme machine guns waar je een heel leger voor nodig hebt om op te kunnen tillen. We hadden ervoor gekozen om alleen maar voor de handwapens te gaan en later voor het grotere geweld nog een keertje terug te komen. Voor de kenners, we hadden de Glock 17, de Sig Sauer P226 en een Colt .45 gehuurd. Al met al zijn we een klein half uurtje bezig geweest. Je hebt het zo vaak gezien in films en op internet, maar de eerste keer dat je een doorgeladen vuurwapen in je hand hebt is doodeng, laat staan om hem af te vuren. Het is bizar hoe snel je het schieten en het omgaan met zo’n wapen onder de knie krijgt. Nog gekker zijn je medegebruikers van de schietbaan, nou net niet de mensen die je een wapen toevertrouwd. Vlak voordat we weggingen merkte ik een vader op die zijn zoontje leerde schieten met een assault rifle (HK416), ik schatte het jongetje op een jaartje of vijf en het wapen was groter dan hem zelf. Wat een raar land is het toch.

Dan nu maar weer over op hetgeen waarvoor ik hier ben, het vliegen. Oxford Aviation Academy traint ons hier volgens de (europese) JAA-standaarden. Echter gelden hier de (amerikaanse) FAA-standaarden. Om toch een licentie te behouden om op te mogen leiden moeten zo nu en dan een paar leerlingen naast de JAA ook een FAA brevet halen, in dit geval een PPL (Private Pilots License). 8 mensen uit onze klas waren uitgelood om deze extra ‘cursus’ te volgen, waaronder ik. Bij elkaar betekent dit vier weken extra groundschool, 10 extra vlieguren en betere voorbereiding op vliegtests en dergelijke. De FAA standaard voor toetsen (zogenaamde checkrides) ligt namelijk hoger dan bij de JAA. En dit allemaal wordt geheel ‘betaald’ door de school.

Aangezien groundschool van 12 tot 3 ‘s middags is betekent dit dat ik en mijn flightbuddy vooral ‘s ochtends vroeg vliegen, als de lucht nog lekker stabiel is. Als de zon eenmaal hoog aan de hemel staat warmt de aarde op waardoor enorme thermiekbellen onstaan, onzichtbare kollomen met stijgende lucht. Ideaal voor zweefvliegen, maar erg turbulent voor ons. Vooral tijdens de lessen als je bepaalde manoeuvres uit moet voeren is dit zwaar irritant.

Eén van onze Warriors

Onze eerste vlucht stond gepland op 10 september, de dag voor 9/11. Sommige van ons hadden hun eerste vlucht echt op 9/11, best bizar eigenlijk. De dag voordat we zouden vliegen werden we echter goed opgeschrikt. Alle vluchten voor die dag waren gecancelled en niemand mocht praten met de media. Eén van onze vliegtuigjes was die ochtend namelijk betrokken geweest bij een mid-air collision. Onze Piper Warrior was op de één of andere manier tegen een Cessna aangevlogen. De propellor van de Warrior had de staart van de Cessna afgehakt waarna deze op zijn kop in een veld was neergekomen. Eén van de studenten uit de Cessna heeft het niet overleeft. De instructeur en de student uit het Oxford-toestel hebben hem nog gecontrolleerd neer kunnen zetten in een veldje iets verderop. Klik hier voor het artikel. Het gebied waarin wij vliegen is waarschijnlijk één van de drukste stukjes luchtruim in heel de US. De school is nu druk bezig met het testen en aanschaffen van apparaatjes die ons waarschuwen als er een botsing dreigt. Voor ons was dit een goede wake-up call dat we toch wel heel goed om ons heen moeten kijken.

Op donderdag 10 september was het dan eindelijk zover, na ruim een half jaar groundschool konden we eindelijk de lucht in. Onze ETD (Estimated Time of Departure) was 8:50, een tijd die we met bijna een uur hebben overschreden. De eerste vlucht is meer een oriëntatie-vlucht. Je krijgt de cockpit een beetje uitgelegd en ze laten je zien hoe je de checklist correct moet uitvoeren. Eenmaal in de lucht is het een beetje bochtjes draaien, klimmen, dalen en stampen (met het voetenroer spelen). De eerste vlucht is meer een plezier-vluchtje dan echt een vliegles, je leert omgaan met de controls en je krijgt een eerste blik van de omgeving.

In de deuropening van een Piper Warrior, High-Vis vestje is verplicht op de apron

Checklists afwerken

Airborne!

At the controls

Woestijn

Heet en droog

Linkerbocht over Rainbow Valley

Onze instructeur is Gabriel Mason, een klein grappig mannetje die naast de nodige lol zijn functie erg serieus neemt en netjes de syllabus volgt. Hij heeft vroeger in het leger helicopters gevlogen dus hij deinst niet terug van studenten die de hele kist onderkotsen Gelukkig is dat bij ons nog niet gebeurd.

Op het moment van schrijven zijn we bij les 6 beland. We hebben al de nodige manoeuvres achter ons en ook de radio-calls met de luchtverkeersleiding worden steeds meer doorgevoerd. Het mooie van Goodyear Airport is dat de luchtverkeersleiding online live te volgen is. Nog mooier is dat je het later ook terug kan luisteren. Het is heel raar om jezelf zo te horen.

Het eerstvolgende doel om naar uit te zien is de eerste solo-vlucht, deze zal rond les 15 plaats gaan vinden. We vliegen ongeveer 5 keer per week, dus nog een weekje of twee en dan is het zover. Gaat wel erg snel als je erover nadenkt.