Sander @ EPST

USA Update

Hier dan de allereerste post vanuit Goodyear, Arizona. We zitten hier nu al bijna een maand en hebben al veel meegemaakt, vandaar een extra lange post. 24 Augustus zijn we met z’n allen vertrokken richting de USA. Voor de nederlanders betekende dit een vlucht van Amsterdam naar Londen en vervolgens van Londen naar Phoenix Sky Harbor Airport. Klasgenoot James had geregeld dat we allemaal bij elkaar zaten met als resultaat een lekker relaxte vlucht. Ookal was het 10 uur vliegen, en zaten we in waarschijnlijk de oudste 747 uit de vloot, we hebben ons niet verveeld, met dank aan de BA cabin crew voor hun goede service!

Toen we in Phoenix aankwamen werden we meteen bedolven door een deken van hete droge lucht, het was een uurtje of zes ‘s avonds en de temperatuur stond nog op 100 °F, oftewel een graadje of 38 °C. Sommige hadden nergens last van, maar ik was blij toen we in ons appartement met airco aankwamen. Normaal gesproken verblijf je in de slaapvertrekken op het vliegveld, maar aangezien deze vol zaten kregen we appartementen toegewezen bij Versante, een complex ongeveer 10 minuten rijden van de school. Ik deel een appartement samen met Martijn en Hendrik. Vergeleken met Langford Hall is dit meer een vakantie, een eigen keuken, sportzaal, barbecues en een heerlijk zwembad.

Ons zwembad bij de Versante appartementen

De eerste week bestond uit groundschool. Ja, groundschool is officieel afgelopen maar ook hier krijgen we wat les over het toestel wat we vliegen en het Amerikaanse luchtruim. De eerste week hebben we ook onze klassenauto’s toegewezen gekregen. Iedere klas krijgt een aantal auto’s toegewezen die door ons gebruikt mogen worden binnen de Phoenix Metropolitan. Wij hebben nu de beschikking over een Ford Expedition, een Kia Sedona en een hele grote slurpende Ford E-Series (Van). Daarnaast is ook onze klassenfoto genomen, ditmaal niet bij 10 °C (Oxford) maar bij 45 °C. Het aantal mensen op de foto is helaas wel wat minder, aangezien een paar mensen tijdens groundschool zijn afgevallen.

Klassenfoto Goodyear

Het eerste weekend zijn we met z’n driëen naar Denver gevlogen om een auto op te halen bij Martijn z’n oom. Een fantastische vlucht met zowaar twee vrouwelijke piloten voorin, iets wat je waarschijnlijk ook nooit meer meemaakt. In Denver aangekomen hebben we geprobeerd om nog even uit te gaan. Echter moet je 21 zijn om de clubs binnen te komen, en laat nou net bij elke tent een uitsmijter staan die echt iedereen controleert. Uiteindelijk zijn we bij een klein Jazz-barretje binnengekomen waar ik stiekem toch nog een biertje heb kunnen drinken. Uitgaan onder de 21 is echt geen pretje in Amerika.

Met US Airways naar Denver

Jazz-barretje in Denver

 Na de auto opgehaald te hebben zijn we helemaal vanuit Colorado, via New Mexico, teruggereden naar Arizona. Als je ooit een trip door het ‘film’-amerika wilt maken moet je door deze staten heen. Kaarsrechte wegen, uitgestrekte woestijn, gebergte en noodweer. Op een gegeven moment reden we door New Mexico op een weg waar tot in de verste verte niemand te bekennen was, in een enorme onweersbui. Ook zijn we naar Pike’s Peak geweest, het hoogste met de auto bereikbare punt van Colorado. 14000 ft, oftewel 4300 meter was de top. Dit is zo hoog dat we kortademig waren. Voor de duidelijkheid, op zo’n 9 à 10000 ft begint hypoxie al toe te slaan. Terwijl het beneden rond de dertig graden was stonden we boven in onze shirtjes en korte broeken te bevriezen. Eenmaal in Arizona zijn we via Sedona gereden, een natuurpark met enorme roodkleurige rotsformaties.

Na 280 mile linksaf

Sedona

Arizona

Naast dit uitje naar Denver zijn we de afgelopen weken ook nog naar de Grand Canyon geweest. De Grand Canyon is waarschijnlijk één van de meest bekende highlights van de US. Het is een enorme kloof in het landschap, uitgediepd door de Colorado Rivier die ooit tot de rand stond, nu is het echter nog maar een klein watertje wat door het dal loopt. We hadden ons op het ultieme plekje opgesteld om de zonsondergang mee te maken. Het was helaas bewolkt, maar dat neemt niet weg dat het een verschrikkelijk mooi plaatje was!

Groepsfoto, iedereen even kijken aub

Groot en diep, echt waar!

Zonsondergang

Glock 17

Als je in Amerika bent, the land of the free, wat doe je dan? Je gaat schieten. Ik ben al twintig jaar, zeven maanden en een paar dagen zeer geïnteresseerd in vuurwapens. Eindelijk was het dan zover, we gingen schieten. We zijn daarvoor naar de Scottsdale Gunclub geweest, één van de grootste schietclubs van Amerika. Naast 32 schietbanen biedt het ook een enorme winkel, een wapensmit en een trainingscentrum voor speciale eenheden. Maar waar je ook kijkt, overal hangen wapens, van kleine handwapens tot enorme machine guns waar je een heel leger voor nodig hebt om op te kunnen tillen. We hadden ervoor gekozen om alleen maar voor de handwapens te gaan en later voor het grotere geweld nog een keertje terug te komen. Voor de kenners, we hadden de Glock 17, de Sig Sauer P226 en een Colt .45 gehuurd. Al met al zijn we een klein half uurtje bezig geweest. Je hebt het zo vaak gezien in films en op internet, maar de eerste keer dat je een doorgeladen vuurwapen in je hand hebt is doodeng, laat staan om hem af te vuren. Het is bizar hoe snel je het schieten en het omgaan met zo’n wapen onder de knie krijgt. Nog gekker zijn je medegebruikers van de schietbaan, nou net niet de mensen die je een wapen toevertrouwd. Vlak voordat we weggingen merkte ik een vader op die zijn zoontje leerde schieten met een assault rifle (HK416), ik schatte het jongetje op een jaartje of vijf en het wapen was groter dan hem zelf. Wat een raar land is het toch.

Dan nu maar weer over op hetgeen waarvoor ik hier ben, het vliegen. Oxford Aviation Academy traint ons hier volgens de (europese) JAA-standaarden. Echter gelden hier de (amerikaanse) FAA-standaarden. Om toch een licentie te behouden om op te mogen leiden moeten zo nu en dan een paar leerlingen naast de JAA ook een FAA brevet halen, in dit geval een PPL (Private Pilots License). 8 mensen uit onze klas waren uitgelood om deze extra ‘cursus’ te volgen, waaronder ik. Bij elkaar betekent dit vier weken extra groundschool, 10 extra vlieguren en betere voorbereiding op vliegtests en dergelijke. De FAA standaard voor toetsen (zogenaamde checkrides) ligt namelijk hoger dan bij de JAA. En dit allemaal wordt geheel ‘betaald’ door de school.

Aangezien groundschool van 12 tot 3 ‘s middags is betekent dit dat ik en mijn flightbuddy vooral ‘s ochtends vroeg vliegen, als de lucht nog lekker stabiel is. Als de zon eenmaal hoog aan de hemel staat warmt de aarde op waardoor enorme thermiekbellen onstaan, onzichtbare kollomen met stijgende lucht. Ideaal voor zweefvliegen, maar erg turbulent voor ons. Vooral tijdens de lessen als je bepaalde manoeuvres uit moet voeren is dit zwaar irritant.

Eén van onze Warriors

Onze eerste vlucht stond gepland op 10 september, de dag voor 9/11. Sommige van ons hadden hun eerste vlucht echt op 9/11, best bizar eigenlijk. De dag voordat we zouden vliegen werden we echter goed opgeschrikt. Alle vluchten voor die dag waren gecancelled en niemand mocht praten met de media. Eén van onze vliegtuigjes was die ochtend namelijk betrokken geweest bij een mid-air collision. Onze Piper Warrior was op de één of andere manier tegen een Cessna aangevlogen. De propellor van de Warrior had de staart van de Cessna afgehakt waarna deze op zijn kop in een veld was neergekomen. Eén van de studenten uit de Cessna heeft het niet overleeft. De instructeur en de student uit het Oxford-toestel hebben hem nog gecontrolleerd neer kunnen zetten in een veldje iets verderop. Klik hier voor het artikel. Het gebied waarin wij vliegen is waarschijnlijk één van de drukste stukjes luchtruim in heel de US. De school is nu druk bezig met het testen en aanschaffen van apparaatjes die ons waarschuwen als er een botsing dreigt. Voor ons was dit een goede wake-up call dat we toch wel heel goed om ons heen moeten kijken.

Op donderdag 10 september was het dan eindelijk zover, na ruim een half jaar groundschool konden we eindelijk de lucht in. Onze ETD (Estimated Time of Departure) was 8:50, een tijd die we met bijna een uur hebben overschreden. De eerste vlucht is meer een oriëntatie-vlucht. Je krijgt de cockpit een beetje uitgelegd en ze laten je zien hoe je de checklist correct moet uitvoeren. Eenmaal in de lucht is het een beetje bochtjes draaien, klimmen, dalen en stampen (met het voetenroer spelen). De eerste vlucht is meer een plezier-vluchtje dan echt een vliegles, je leert omgaan met de controls en je krijgt een eerste blik van de omgeving.

In de deuropening van een Piper Warrior, High-Vis vestje is verplicht op de apron

Checklists afwerken

Airborne!

At the controls

Woestijn

Heet en droog

Linkerbocht over Rainbow Valley

Onze instructeur is Gabriel Mason, een klein grappig mannetje die naast de nodige lol zijn functie erg serieus neemt en netjes de syllabus volgt. Hij heeft vroeger in het leger helicopters gevlogen dus hij deinst niet terug van studenten die de hele kist onderkotsen Gelukkig is dat bij ons nog niet gebeurd.

Op het moment van schrijven zijn we bij les 6 beland. We hebben al de nodige manoeuvres achter ons en ook de radio-calls met de luchtverkeersleiding worden steeds meer doorgevoerd. Het mooie van Goodyear Airport is dat de luchtverkeersleiding online live te volgen is. Nog mooier is dat je het later ook terug kan luisteren. Het is heel raar om jezelf zo te horen.

Het eerstvolgende doel om naar uit te zien is de eerste solo-vlucht, deze zal rond les 15 plaats gaan vinden. We vliegen ongeveer 5 keer per week, dus nog een weekje of twee en dan is het zover. Gaat wel erg snel als je erover nadenkt.