Sander @ EPST

Jingle Bells…

Hier dan weer een korte update vanuit Goodyear. Het vliegen gaat wat minder hard, eigenlijk te langzaam. Dit komt door meerdere dingen, maar voornamelijk vanwege het FAA-gebeuren. Het probleem met de FAA is namelijk dat je de lessen in de correcte volgorde moet vliegen, terwijl de JAA jongens dat niet hoeven en dus de lessen willekeurig kunnen vliegen. Daarnaast is dit jaar het weer (toevallig!) erg slecht vergeleken met andere jaren, met name de wind is vaak te hard om de lucht in te gaan. Dit allemaal samen met het feit dat driekwart van de vloot kapot of in onderhoud is brengt voor ons dus erg veel vertraging. Eén van m’n klasgenoten heeft berekend dat op de geplande dag dat we naar huis zouden gaan ieder nog 10 vluchten moeten maken! Het ziet er dus naar uit dat we hier nog wat langer moeten blijven. We hebben ook nog te horen gekregen dat Oxford ons uit de Versante-appartementen wil hebben per 21 december en dat we dan naar het vliegveld moeten verhuizen in de drukste periode. Je zult begrijpen dat de spreekwoordelijke druk op de ketel nu wel erg hoog is. Ik kan begrijpen dat de zaken niet altijd verlopen zoals de bedoeling is, vooral in de luchtvaart, maar dit is wel heel erg.

Dit allemaal neemt natuurlijk niet weg dat het vliegen helemaal fantastisch is. Sinds mijn vorige update ben ik solo gegaan, zijn de eerste navigatievluchten met land-away’s achter de rug, is het instrumentvliegen in volle gang, zijn de nodige testen al achter de rug en staat het nachtvliegen voor de deur. Op het moment van schrijven heb ik al 132 takeoff’s en landingen op mijn naam staan met in totaal 65 uur vliegtijd.
Mijn eerste solo vond plaats op 13 oktober. Je gaat eerst met je instructeur drie kwartier circuitjes vliegen waarna hij uitstapt om jou zelf één rondje om het veld te laten maken. Het mooie was dat mijn moeder toen net over was uit Nederland. Ik denk dat het voor haar eigenlijk spannender was dan voor mij. Het drinkt eigenlijk pas tot je door dat je solo bent als je 100 voet boven de baan hangt net nadat je bent opgestegen, een heel lekker gevoel kan ik je vertellen. Alles ging zoals de bedoeling was en al snel werd ik met uniform en al in het zwembad gegooid.

#1 at the staging area...

Just got back

Ontvangstcomité

Het zwembad in...

...met uniform en al

Na de nodige solo’s om takeoff’s en landingen te oefenen begin je met de navigatievluchten. Dit is precies als wat het lijkt, met een kaart op je schoot en een uitgestippelde route je weg zien te vinden van A naar B. De eerste paar vluchten zijn samen met je instructeur, maar daarna ga je ook dit in je eentje doen. Bij de FAA moet je zowel de heen als de terugreis vliegen. Dit betekent een half uurtje rust op je destination wat je tijd geeft om je winden en headings aan te passen en wat te eten in het plaatselijke restaurant.

Lake Havasu

Lake Havasu City Airport

Navigatie

Een dual navigatie, Gab at the controls

Marana Regional Airport

Wat op het moment ook een intrede doet is het instrumentvliegen. Dit doe je zowel in de simulator als in het echt, met een kap op je hoofd. Het is dan de bedoeling dat je een bepaalde ‘scan’ aanhoudt waarbij je alle belangrijke instrumenten in de gaten blijft houden. De eerste paar keren is dit heel raar aangezien je dus niet naar buiten kan kijken en af wilt gaan op de bewegingen die je voelt. Als je dit eenmaal onder de knie hebt maakt de instructeur het ook nog moeilijker door bepaalde instrumenten af te plakken. Het idee hiervan is dat je aan de hand van de andere instrumenten de situatie bepaald en zo het afwezige instrument kan vervangen. Erg lastig maar wel erg leuk als je het onder de knie hebt. VOR-intercepts, ILS-en en DME-arcs zijn allemaal procedures die we al behandeld hebben.

Hood-flying

Warrior Simulator

Het mooie van de FAA-cursus is dat je wat meer dingen mag dan met de normale JAA gang van zaken. Zo mogen we al veel eerder land-away’s (vluchten naar andere vliegvelden en daar ook echt landen) maken dan de JAA, touch-and-go’s op andere vliegvelden zijn ook geen probleem en mogen we ook langer doorvliegen. Het resultaat is dat we op plekken komen waar de JAA jongens waarschijnlijk nooit komen, althans de bedoeling dat ze daar nooit komen Yuma, Sedona en Lake Havasu zijn allemaal vliegvelden die niet in de JAA-syllabus zitten maar ik al wel heb bezocht. Op de foto galerij hier kun je foto’s zien van alle drie deze vliegvelden en nog een hoop andere. Het mooie van Yuma is dat het een US Marine Corps Air Station is dat tevens 7 mijl van de Mexicaanse grens af ligt, oftewel op de approach zitten samen met Harriers terwijl je je tussen de restricted areas moet wringen.
Sedona is een heel ander verhaal. Iedereen die hier komt voor training wil een keer naar Sedona, echter valt dit niet onder de syllabus en Oxford is er ook niet zo gek van. Dit komt omdat Sedona op de lijst staat van de gevaarlijkste vliegvelden van de USA. Het licht namelijk op een heuvel omringd door veel hogere bergen, daarnaast ligt het ook zo hoog dat je niet al je vermogen uit je motor kan halen. Ik ben er al wel geweest met m’n instructeur:

Door een akkefietje waarbij een klasgenoot van me door een restricted area is gevlogen, waarbij men bezig was met live grondafweergeschut(!), moeten we nu al onze navigatievluchten met ‘flight following’ vliegen. Dit betekent vliegen onder radarcontact met de verkeersleiding, zij waarschuwen je dan voor al het verkeer in je omgeving. Dit betekent ook op de frequentie zitten samen met alle airliners en ander grut. Een kleine voorproeverij op het echte werk dus waarbij je goed op je hoede moet zijn anders mis je jou call.

Nachtvliegen behoort ook onder de syllabus en is helaas voorbij voordat je er erg in hebt, het is namelijk het leukste vliegen van allemaal. Er is niks mooier dan over een verlicht Phoenix vliegen, met in de verte alle airliners als lichtjes in het donker op de ILS naar Sky Harbor toe.
Als één van de benodigdheden moesten we ook een navigatievlucht ‘s nachts maken. dit was een dual waarbij Gab ons meenam naar Tucson International. Toen we daar binnenkwamen vlogen we parallel aan een Southwest 737 die op de baan naast ons landde.

Net na aankomst op Tucson

Phoenix @ night

Al met al dus erg naar mn zin. Het winterseizoen is dan ook eindelijk begonnen in Arizona. Het wordt overdag niet veel warmer dan 13 graden, ‘s nacht kan het vriezen en fikse regenbuien komen zo nu en dan ook over. Het doet me wel weer denken aan thuis, waar iedereen waarschijnlijk al in de kerstsfeer is en de kerstbomen opgetuigd staan. Hier heeft men ook een boom opgezet maar de kerststemming blijft uit, we zitten immers nogsteeds in een woestijn.