Sander @ EPST

Uitslag medische keuring

Na lang wachten kwam vandaag eindelijk de uitslag van de medische keuring. Het was niet echt een uitslag, meer gewoon een certificaat in een envelop. Ik ben nu dus de trotse bezitter van een Class 1 Medical Certificate.

Dit betekent dus ook dat ik definitief naar Engeland ga in januari, ik kan niet wachten!

Medische keuring

Vandaag de medische keuring gehad. De afgelopen week echt super gezond gegeten, geen grammetje vet of suikers. Op m’n werk was dat lastig maar bij de Van der Valk kan alles. Ik moest om 8:40 aanwezig zijn bij het Aviation Medical Center in Maarssen.

Op hun internetsite staat een foto van een groot pand, echter bij aankomst bleek het één van de vele bedrijven ín dat pand te zijn. De ‘dokter’ was er nog niet dus mocht ik eerst een audiogram laten maken. Je wordt in een klein geluidsdicht hokje gezet met een luxe koptelefoon op. Elke keer als je een toon hoort moet je op de knop drukken. Dit was echt één van de ergste dingen die ik ooit heb moeten doen. 80% van de tijd hoor je helemaal niks waardoor je het gevoel krijgt dat je oren heel slecht zijn, met als gevolg dat je hartslag toeneemt wat je ook nog lekker hoort bonken in je koptelefoon. Achteraf bleek mijn gehoor nog prima te zijn.

Hierna mocht ik naar de dokter, daar op kantoor, ‘oh nee…’, eerst maar weer naar de verpleegkundige. Bij de verpleegkundige bloeddruk gemeten (130 boven 80 ivm de spanning), hartfilmpje gemaakt, gewogen, bloed geprikt en longfunctie gemeten. Je longinhoud meten is echt enorm komisch. Je moet in een buisje blazen, zo hard en zo snel mogelijk. Enig probleem is dat dit buisje geen weerstand biedt wat echt een heel raar gevoel is. Het is absoluut niet te vergelijken met het blazen tijdens een alcohol-controle. Na 4 pogingen was het verloop van de grafiek een beetje raar, maar de pieken waar ruim voldoende. Bloedprikken stelde niks voor, 3 buisjes vol.

Daarna naar de oogarts. Echt in een enorm rap tempo door de tests heen waarvan ik bij god niet weet waar ze allemaal voor dienden. De vrouw die de tests uitvoerde had het al zo vaak gedaan dat ze overal standaard zinnetjes toepaste. De test voor de gezichtsveldmeting was wel leuk. Je wordt dan met je hoofd in een halve bol geplaatst waarbij je naar een LEDje in het midden moet kijken. Elke keer als je dan ergens anders een LEDje aan ziet gaan moet je op de knop drukken. Ik vond het wel een leuke test, net konijntjes schieten.

Hierna naar de dokter voor wat algemeen zucht, puf en kijk-werk. Nog een urinemonstertje ingeleverd.

Conclusie, alles was goed, alleen nog even het bloed afwachten. Aan de cholesterol zal het niet liggen, want ik ben het afgelopen jaar 15 kilo afgevallen.

Bij de medische keuring valt over het algemeen 5 à 10 % af, meestal op de ogen of oren. Deze waren bij mij nog prima dus de kans dat ik nu nog afval is nihiel te noemen.

Selectie Fase 3

Vandaag was het tijd voor fase 3 van de EPST selectie, de simulator. We moesten om 9 uur ‘s ochtends aanwezig zijn. Van de 8 mensen die aan fase2 deelnamen waren er maar twee door, inclusief mijzelf.Daar aangekomen kwam ik alweer iemand tegen van de selecties vorig jaar. Samen met nog een ander hadden ze een herkansing voor de simulator-ronde. Na wat uitleg over de instrumenten en de basis van het vliegen begon het echte werk. Ik stond onderaan de lijst wat betekende dat ik 2,5 uur moest wachten, en als je nerveus bent duurt dat erg lang!!

Eindelijk was ik aan de beurt.In het simulator-boekje en op internet staat dat de grading plaatst vindt in een 737-sim, dit is echter absoluut niet waar. Het is gewoon een basis glass-cockpit waar ze de EICAS van een 737 in hebben gezet. Ook de vliegeigenschappen van de sim waren niet naar werkelijkheid, maar dat was waarschijnlijk om het moeilijker te maken voor ons. De controls waren erg gevoelig en aangezien wij moesten vliegen op de attitude was dit erg lastig.

Het begon allemaal met klimmen, dalen en bochtjes draaien. Al snel werden de opdrachten wat complexer. Om het nog moeilijker te maken gingen ze vragen stellen. Het belangrijkste was dat je vloog, daarna een correct antwoord gaf en daarna pas de tijd waarin je het antwoord gaf. Ik deed het dus een aantal keer fout. Was de sessie van 45 minuten voorbij dan moest je in het lokaal wachten totdat ze klaar waren met overleggen. Achteraf was ik niet echt tevreden over mijn performance. Ik had al vaker op zo’n soort simulator gevlogen en dat ging beter dan nu. Ik had er daarom ook een hard hoofd in.

Na enige tijd kwam één van de selecteurs het lokaal binnen: “…..ja,…..ja…….uhm……gefeliciteerd! Op dat moment realiseer je je het nog niet. Volgens de selecteurs had ik een goede vlieghand en uit alle andere tests bleek dat ik de opleiding met gemak aankan, althans dat zei men. Enige opmerking was dat ik later niet overmoedig moest gaan worden. Ik ken mezelf en zoals men altijd zegt bij de selecties, ze prikken overal doorheen

Vervolgens wat papieren meegekregen en op naar de medische keuring. Zeer waarschijnlijk kan ik pas in januari beginnen, wat me nog genoeg tijd geeft om afscheid te nemen van Nederland

Waarschijnlijk ga ik ook nog in oktober naar de Nyenrode Business Universiteit voor een korte management-training, leuk!

Selectie Fase 2 (en 1;)

Vandaag was het dan zover. Na een jaar opnieuw selectie doen. Fase 2 vind ik, en volgens mij ook anderen, de moeilijkste fase. Van tevoren een klein boekwerkje thuisgestuurd gekregen welke ik moest kennen voor de toets en eventueel fase 3.

Ik kwam gelijk aan met nog een andere jongen, en waarempel precies dezelfde jongen als met wie ik vorig jaar selectie had gedaan. Ook hij had dus kennelijk een ‘back in one year’ gekregen. Bij binnenkomst zag ik al meteen met rode pen mijn naam op een papiertje staan. Bij navraag bleek mijn COMPASS (fase 1) verlopen te zijn. Of ik dat diezelfde middag nog even over kon doen. ‘EVEN, dat duurt drie uur!’ was mijn reactie, maar goed het moest gebeuren.

Vorig jaar waren de selecteurs de directeur van de EPST (mr. Verburg) en Capt. Robin Acton. Aangezien er een engelsman bij was werd het grootste deel van de selectie uitgevoerd in het engels. Dit jaar waren er echter twee Nederlandse selecteurs (de één nogsteeds piloot en de ander al gepensioneerd) wat betekende dat er nauwelijks engels werd gesproken die dag, iets wat ik eigenlijk een beetje raar vond. Na een introductierondje waarin iedereen z’n zegje mocht doen gingen we van start met de eerste groepsopdracht.

Het welbekende verhaal was een schipbreuk ergens in de Seychellen. Met een tekst van twee kantjes vol met feiten en onze eigen gedachtegang moesten we een stel activiteiten en items rangschikken van belangrijk naar minder belangrijk. Als je het goed aanpakt moet dit niet moeilijk zijn, maar je hebt wel een bepaalde tijd waarin je het moet doen. Daarna werden we opgedeeld in twee groepen waarin we moesten overleggen om uiteindelijk een rangschikking te krijgen van de groep. Ook hier uiteraard een tijdslimiet en een gedeelte in het engels.

Na deze groepsopdracht tijd voor de tweede. Een brug bouwen van allerlei onderdelen. Denk daarbij aan houten blokjes en blakjes die je in elkaar kan steken. Natuurlijk hier wat moeilijkheden, zo mochten we 5 minuten niet praten met elkaar of niet meer dan 2 onderdelen in elkaar steken. De brug moest drie A4′tjes lang en in het midden één A4′tje hoog zijn. Op het eind moet er een glas met ‘radio-actief afval’ op de brug kunnen staan (gewoon water . Vorig jaar ging ik hierbij de fout in door me vooral te concentreren op het bouwen en niet op de rest van de groep. Dit jaar ging het beter en ik had van tevoren al een ontwerp in gedachte (met dank aan het jaartje TU). Helaas hadden we hier natuurlijk niet genoeg onderdelen voor maar we hebben wel delen van het ontwerp gebruikt. Na overleg en na tekenen op het bord van verschillende ontwerpen hebben we wat in elkaar geknutseld. Uiteindelijk bleef het glas staan maar de brug was al voor de helft ingezakt. De fout die we maakten was dat niemand echt op de tijd lette wat betekende dat we te laat klaar waren zonder eerst echt te controleren of de brug het hield. Uiteindelijk gaat het er niet om of de brug geslaagd is maar om het samenwerken. Voor zover bekend is het maar één keer gelukt, door een bouwkunde-student.

Na een lunchpauze ging de ene helft de interviews in en de andere helft de testen maken. De rekentest was meerkeuze en absoluut niet moeilijk. De test over het simulator-boekje had ik na lettelijk 3 minuten gemaakt. Pas op, dit houdt niet in dat het makkelijk is voor een leek, ik had al genoeg voorkennis.

De interviews zijn ook absoluut niet iets om je druk om te maken. Bij mij vroegen ze over het afgelopen jaar maar ook de standaard vragen. Hoeveel vrienden heb je, ben je wel eens boos, was zijn je beste en slechtse eigenschappen etc. Soms proberen ze je even te provoceren maar als je dan goed de tijd neemt en rustig nadenkt over je antwoord is er niks aan de hand.

Na dit alles was fase 2 officieel afgelopen, iedereen ging naar huis, behalve ik want de COMPASS moest over gedaan worden. Met een vermoeide kop begon ik aan de tests. De COMPASS bestaat uit een zestal oefeningen:

1. Control. Met een joystick en pedalen een balletje en een lijntje in het midden houden. Pure hand-oog-coordinatie. Tip: kijk naar het midden van het scherm, dan kun je ze beide in de gaten houden.
2. Slalom.  Met de joystick een pijltje in het midden van een langskomend pad houden. Absoluut niet moeilijk, alleen heeft de joystick een dode zone in het midden waardoor je altijd wel wat puntjes verliest. Hier is niks aan te doen want elke ‘goedkope’ joystick heeft dat.
3. Memory. Persoonlijk vond ik dit één van de ergste onderdelen. Je krijgt maximaal vier waarden te zien die je moet onthouden en vervolgens (na 6 seconden) weer in moet vullen. Tip: deze waarden zijn luchtvaart-gerelateerd, dus als je al voorkennis hebt zijn ze makkelijker te onthouden. De waarden zijn altitude, heading, speed en een radio-frequentie.
4. Math. 24 sommen oplossen in 20 minuten tijd. Sommen variëren van enkele seconden nadenken tot uitwerken op papier. Goed je rekenen oefenen want je kunt ze met gemak allemaal goed hebben.
5. Orientation. Aan de hand van drie echte instrumenten de positie en stand van een vliegtuigje bepalen. Niet moeilijk en ook hier geldt dat voorkennis erg goed van pas komt.
6. Taskmanager. Waarden kopiëren naar de autopilot terwijl er op een ander gedeelte van het scherm lampjes kunnen gaan branden die je dan moet cancellen met je numpad. Valt weinig over te zeggen.

Na dit alles krijg je nog 15 technische vragen waarbij natuurkunde en logisch nadenken goed van pas komt.

Dan nu mijn resultaten. Voor elk onderdeel kun je maximaal 7 punten halen, dus in totaal maximaal 42 punten. Vorig jaar had ik 36 punten. Dit jaar was ik onvoorbereid en moe:

• Control: 7
• Slalom: 6
• Memory: 6
• Math: 7
• Orientation: 7
• Taskmanager: 7

Totaal: 40 punten !!!!!

Ik schrok me dood. Voor de technische test had ik alles goed (met dank aan de TU Delft). Nog geen minuut daarna kreeg ik te horen dat ik door was naar fase 3, de simulator.

Mijn dag kon niet meer stuk, maar ik moest de volgende dag wel weer fit zijn.